Dom cesarski
Dom cesarski o wymiarach ok. 54 m długości na ok. 18 m szerokości stanowi największą świecką budowlę swoich czasów.
Centralną proporcja oryginalnego domu wyznaczały dwójka piętra sal, położonych jedna powyżej drugą, o wymiarach ok. 47 m długości na ok. 15 metrów szerokości. Obydwie sale posiadały sufity z bali, podtrzymywane między przez władza kolumn. Górna zestaw była przeznaczona na obiekt cesarza i jego świty, dolna zaś na obiekt dworzan niższej rangi.
Tron cesarski stał na drugim piętrze, w sali górnej wysokiej na 7 m, między ściany zachodniej. Ścianę wschodnią przecinał władza okien, z których rozciągał się widok na nietknięty teren palatium oraz znajdującą się na przeciwko domu katedrę. Środkowe okno drugiego piętra wychodziło na wspartą na kolumnach loggię, a po jego obydwu stronach znajdowały się trzy okna zakończone romańskimi okrągłymi łukami[3]. Żadne z okien nie było przeszklone – powód wschodnia uchodziła za zawietrzną stronę budynku, przez co była mniej narażona na działanie pogody.
Od północy, górna i dolna zestaw graniczyły z dwupiętrowym budynkiem mieszkalnym, którego górna proporcja przeznaczona była najprawdopodobniej na obiekt cesarza i jego rodziny. z górnych pomieszczeń wiodły bezpośrednie przejścia aż do górnej sali, a także aż do kościoła NMP.
Za panowania Henryka V, z początku XII w., przeprowadzono kolejne prace budowlane i dodano od czasu okolica południowej tożsamy budynek mieszkalny. W 1132 r. zawaliła się środkowa proporcja budynku, którą atoli natychmiast odbudowano. w stosunku do czym na całej wysokości budowli dobudowano na środku skrzydło poprzeczne a poprzednio środkowymi drzwiami wejściowymi wzniesiono przedsionek, który równolegle zaczął służyć w charakterze balkon na obiekt drugiego piętra. Na dotychczasowym stromym dachu pokrytym łupkami wyniesiono jedynka szczyt. ponadto niektóre okna otrzymały zamknięcia, a arkady okienne parteru zostały zastąpione kwadratowymi oknami. W domu założono podobnie maniera ogrzewania podłogowego.
U stóp południowych schodów prowadzących aż do domu znajdują się pozostałości fundamentów wskazujących na pierwszą budowę Henryka II.