Upadek i odbudowa
W 1253 r. miała położenie ostatnia odwiedziny niemieckiego króla w palatium – Wilhelma Holenderskiego. wnet następny posesja zaczął podupadać. W 1289 r. ogień zniszczył wiele zabudowań, zburzono podobnie młodsze budynki mieszkalne. W 1290 r. palatium z okładem w posiadanie miasta Goslar. Górna i dolna pracownia domu cesarskiego służyły jak pomieszczenie sądu miejskiego oraz sądu kraju Saksonii. w szeregu przypadków atoli sale te dotychczasowy wykorzystywane jak składy i magazyny, np. w poł. XVI w. sale domu cesarskiego oraz pokoje starszego budynku mieszkalnego służyły jak spichrz zboża.
Kaplica św. Ulryka była wykorzystywana od chwili 1575 r. jak więzienie. Wieże kościoła NMP zawaliły się w 1672, a pozostała wydział budowli w 1722 r. Pozostałe rumowisko sprzedano jak materiał budowlany.
Mury katedry zaczęły się walić zanim w 1331 r., w 1530 r. przewróciła się jedna z wież. W 1802 r. z kościoła pozostała zanim wyłącznie ruina, którą sprzedano w 1819 r. zbytnio 1504 talary jak źródło materiałów budowlanych. z katedry ostał się wyłącznie jej borealny przedsionek.
W 1865 r. zawaliły się mury domu cesarskiego. rada miasta Goslar skłaniała się aż do zburzenia budowli, atoli państwowa komisja zdecydowała o jego odbudowie. Prace rozpoczęły się w 1868 r. W 1875 r. cesarz Wilhelm I odwiedził plac budowy, co wzmocniło stan prawny projektu jak przedsięwzięcia wagi państwowej. W 1879 r. zakończono prace, w czasie których popełniono atoli liczne błędy architektoniczne - dodano elementy niezgodne z oryginalnym wyglądem obiektu: przejście arkadowe między domem cesarskim a kaplicą św. Ulryka, schodek zanim wejściem wschodnim, kopie lwów brunszwickich oraz obrazy cesarza Fryderyka I Barbarossy oraz Wilhelma I. We wnętrzach zaś umieszczono monumentalne malowidła o tematyce historycznej.
W latach 1913-14 oraz w 1922 r. prowadzono serie prac archeologicznych pod kierunkiem profesora Uvo Hölschera, które doprowadziły aż do odkrycia fundamentów kościoła NMP.
Palatium cesarskie jest jednym z najznamienitszych zabytków goslarskiego historycznego miasta, które w 1992 r. zostało wpisane wraz z kopalnią w Rammelsbergu na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.